—————————————————————————————————————————————
Mensen, ook reizigers, mogen gedwongen worden gevaccineerd – Bij weigering worden reizigers in quarantaine geplaatst en mogen niet terugkeren naar hun thuisland – Maat let op: WHO is (nog) geen wereldregering, staten zelf blijven soeverein en hoofdverantwoordelijk
————————————————————————————————————————————–
(21.00) – Zoals bekend is de gewijzigde Internationale Gezondheidsregeling (IHR: International Health Regulations) er op 1 juni gewoon doorgedrukt, met als ingrijpendste gevolg het ’tijdelijk’ buiten werking mogen stellen van bepaalde mensenrechten en de invoering van verplichte vaccinaties. Ook zonder Pandemie Verdrag (dat er op zeker moment toch wel zal komen) lijkt de WHO hiermee de facto de eerste technocratische, totalitaire communistische wereldregering te worden. Of? Zoals ik in de vorige delen al aangaf zie ik in de tekst van zowel (concept) Pandemie Verdrag als de nu gewijzigde IHR een tot nu toe vrijwel onbesproken aspect dat een duidelijke uitweg biedt.
In de eerdere 2 delen schreef ik al dat er de afgelopen tijd dermate veel over het Pandemie Verdrag en de IHR is geschreven en gesproken, dat ik besloot om de complete teksten zelf te bestuderen, om te zien wat er nu eigenlijk precies staat en in hoeverre de vele waarschuwingen voor deze verdragen terecht zijn. Voor de zekerheid heb ik de jongste publicatie van 1 juni waarin alle aangenomen amendementen zijn opgenomen, vandaag in zijn geheel opnieuw geanalyseerd.
Aanbevelingen WHO ‘niet bindend’
In het begin wordt bevestigd wat ik in de vorige delen al schreef: hoe ‘dwingend’ de tekst soms ook is, toch wordt duidelijk gesteld dat zowel de tijdelijke als permanente ‘aanbevelingen’ van de WHO niet bindend zijn, en dat de implementatie van de regels ‘met volledig respect voor de waardigheid, mensenrechten en fundamentele vrijheid van personen’ dient te geschieden. De vet gedrukte toevoeging ‘en dienen gelijkheid en solidariteit te promoten’ getuigt van de al eerder aangehaalde communistische inslag. (pag 6).
Artikel 3.4:
‘Staten hebben, in overeenstemming met het Handvest van de Verenigde Naties en de principes van internationale wetgeving, het soevereine recht om wetten uit te vaardigen en wetgeving te implementeren in navolging van hun gezondheidsbeleid. Daarin zouden (should) ze het doel van deze Regels moeten handhaven.’
WHO gehoorzamen ‘zou moeten’, maar het ‘moet’ niet
In artikel 4 volgt dan het dwingendere shall bij het moeten aanwijzen van een Nationale IHR autoriteit die moet gaan toezien op het uitvoeren van de ‘gezondheidsmaatregelen’ die in deze Regels worden genoemd. Ook hier een vette toevoeging: ‘in overeenstemming met zijn nationale wet, en context’. In 4.2.bis worden staten verplicht hun nationale wetgeving hiervoor aan te passen.
Artikel 10.3 en .4 (zoals eerder besproken): de WHO zou ‘samenwerking’ moeten aanbieden aan staten waar een gezondheidscrisis met mogelijke internationale gevolgen zou zijn uitgesproken, maar staten behouden het recht om die samenwerking te weigeren.
12.1 en .2. De directeur-generaal (Tedros) heeft het recht een pandemische noodtoestand uit te roepen. Oorspronkelijk stond er dat hij dit al kan doen indien er zich een gezondheidscrisis ‘ontwikkelt’, maar dat is gewijzigd in ‘gaande is’. Bovendien moeten de WHO en de staat in kwestie het samen eens zijn over het feit dat er sprake is van een crisis. Deze wijziging ontzegt de WHO dus het recht om geheel naar eigen goeddunken ‘preventief’ maatregelen af te kondigen / te eisen.
13.5 (pag. 12) en .9. In par.5 staat dat staten op verzoek van WHO de maatregelen die worden besloten ‘zouden moeten steunen’ (should). In par. 9 staat uitgebreider hetzelfde, maar dan met ‘shall’ = zullen (dus een vorm van ‘moeten’). Wel met het voorbehoud ‘behoudens toepasbare wetten en beschikbare hulpbronnen’.
WHO maakt inderdaad verplichte vaccinaties mogelijk
18.1 (pag.15). De WHO mag staten ‘adviseren’ om van ziekte of besmetting verdachte personen verplicht medisch te onderzoeken of bewijs van vaccinatie of andere behandeling te eisen, en zelfs de vaccinatie zélf of andere behandeling te eisen. Hetzelfde geldt voor het implementeren van quarantaines, lockdowns, contact tracing, toegangsbeperkingen en -screeningen. Reizigers mag worden verboden te vertrekken of een land binnen te komen, en hun bagage mag zo nodig in beslag worden genomen en zelfs worden vernietigd.
Artikel 23.3 (pag. 19) stelt dat ‘medisch onderzoek, vaccinatie, behandeling of gezondheidsmaatregel onder deze Regels niet zonder vooraf gegeven ‘informed consent’ (geïnformeerde instemming) van reizigers mag worden uitgevoerd.’ Hetzelfde geldt voor kinderen van ouders. Maar er is een uitzondering: artikel 31.2. (pag.23). Daarin staat dat als er bewijs is dat iemand een ‘onmiddellijk gezondheidsrisico’ vormt, een reiziger tóch tot deze zaken (inclusief vaccinatie) gedwongen kan worden. Van alle reizigers mag sowieso een bewijs van vaccinatie (/behandeling) worden geëist.
‘Onmiddellijk gezondheidsrisico’ zal hoogstwaarschijnlijk volkomen naar willekeur van de autoriteiten worden aangevoerd om reizigers alsnog te dwingen zich te laten ‘prikken’. Hiermee krijgen staten dus de ruimte om uitermate gevaarlijke dwangmaatregelen te nemen.
Mensen die geen injecties willen, moeten tijdens een pandemie dus beslist niet de grens overgaan, noch op dat moment in een ander land dan het thuisland verkeren. Het risico bestaat dan namelijk dat je je eerst moet laten ‘vaccineren’ voordat je terug naar huis mag, en/of in quarantaine wordt geplaatst. (2(c)). Overigens mogen ook gevaccineerde reizigers worden geweigerd indien de injectie reeds ‘niet effectief’ is gebleken (artikel 36, pag.25).
59.2 en 61. Iedere staat heeft het recht de Regels te weigeren, maar moet dat wel binnen 18 maanden na 31 mei 2024 kenbaar maken. Gebeurt dat niet, dan worden staten na die periode gebonden geacht aan deze gewijzigde IHR.
‘Desinformatie’ en vaccinatie certificaten
Annex 1 (vanaf pag. 43) handelt over de verplichtingen die staten hebben om zich op alle mogelijke gebieden zo goed mogelijk voor te bereiden op een internationale gezondheidscrisis. Deze voorbereidingen omvatten o.a. ‘preventie surveillance’ en het onmiddellijk kunnen implementeren van ‘voorlopige controlemaatregelen’.
A.2.(c)(vi). (Pag.44) en A.3(i) (Pag.45). Met betrekking tot preventie, voorbereiding en reactie op publieke gezondheidsrisico’s dienen staten in het kader van ‘risico communicatie’ ook ‘misinformatie’ en ‘desinformatie’ aan te pakken. Wat daar onder wordt verstaan wordt niet nader uitgelegd, maar het zal duidelijk zijn dat alles wat tegen de visie van de WHO ingaat, inclusief de veronderstelde noodzaak om verplichte vaccinaties in te voeren, als ‘desinformatie’ zal worden bestempeld.
In Annex 6 (vanaf pag. 55) staat dat mensen die worden gevaccineerd en/of een behandeling krijgen een digitaal of bedrukt internationaal vaccinatie- en/of behandelingscertificaat ontvangen, waar een model van wordt getoond. De certificaten worden enkel verstrekt voor vaccins die door de WHO zijn goedgekeurd. Een medische contra-indicatie dient door een officiële arts te worden ondertekend en aan de autoriteiten te worden doorgegeven. Kinderen krijgen hun eigen (door een ouder ondertekende) certificaten.
Conclusie: Soevereine staten blijven hoofdverantwoordelijken
Hoewel staten zich dienen te verplichten deze gewijzigde IHR om te zetten in eigen wetten en regels, en alle instructies van de WHO dienen uit te voeren (indien deze Regels zijn geaccepteerd), ontbreekt in deze Regels een dwang/sanctie mechanisme. En zoals ik al eerder heb laten zien blijkt uit de Regels dat de staten zelf soeverein en daarmee hoofdverantwoordelijken blijven.
Aan de ene kant is de internationale ophef over deze gewijzigde IHR en het tijdelijk afgewezen Pandemie Verdrag zeer terecht, vooral met het oog op verplichte vaccinaties. Aan de andere kant is de WHO niet in staat om landen en overheden te verplichten en dwingen om alle ‘aanbevelingen’ over te nemen en de hieraan verbonden maatregelen uit te voeren. Er is dus wel degelijk ruimte om onder dit verdrag uit te komen.
Dit houdt in dat iedere regering – laten we als voorbeeld even het aankomende Nederlandse ‘AIVD-NCTV’ regime Schoof nemen – die tijdens de volgende p(l)andemie naar de WHO en de getekende instemming met deze IHR wijst als excuus dat bepaalde harde maatregelen zoals nieuwe lockdowns en verplichte vaccinaties moeten worden genomen, zich enkel bedient van uitvluchten. Zoals ik al eerder constateerde: het is voor een zittende regering veel veiliger om de ‘grote boze WHO’ ver weg in Genève de schuld te geven, dan toe te geven dat ze zelf verantwoordelijk is voor het al dan niet voeren van zeer ingrijpend, mensenrechtenschendend beleid.
Bij de te verwachten volgende p(l)andemie dienen de (meer dan terechte) pijlen van critici dan ook op de nationale overheden te worden gericht. Wellicht kunnen juristen dan ook uitzoeken in hoeverre de regering op basis van de grondwet kan worden gedwongen om bepaalde maatregelen te verzachten of te annuleren, aangezien de WHO-verdragen ondanks alle heisa en verplichtend taalgebruik niet bindend en daarom niet dwingend (mogen) zijn, ook al wordt die indruk wel gewekt.
Kortom: van een WHO-‘wereldregering’ is in feite (nog) geen sprake. Mocht het regime Schoof straks dwangvaccinaties willen invoeren, dan is niet de WHO, maar de Nederlandse regering (en Tweede Kamer) daar zélf volledig verantwoordelijk voor.
Xander
Zie ook de vorige 2 delen (andere links onder deel 1):