—————————————————————————————————————————————-
Het klopt: WHO kan straks ‘pandemie’ uitroepen zonder dat er ook maar een greintje bewijs van een ‘uitbraak’ is – Weg vrij voor invoering verplichte digitale vaccinatiepaspoorten
—————————————————————————————————————————————-
(16.15) – (Vervolg op mijn artikel van 29 mei: ‘Eenmaal getekend = Altijd getekend…). Hoe meer ik erover lees en nadenk, hoe meer ik ervan overtuigd raak dat de ‘heisa’ over het gewraakte WHO Pandemieverdrag voor een substantieel deel opzettelijk is gecreëerd en gestimuleerd als afleiding voor de gewijzigde Internationale Gezondheidsregeling (International Health Regulations, IHR). Een meerderheid in de Tweede Kamer heeft de regering weliswaar opgedragen om niet in te stemmen met zowel het Pandemieverdrag als de gewijzigde IHR, maar er zijn signalen die erop wijzen dat terwijl het uitstel/afstel van het Pandemieverdrag als ‘overwinning’ zal worden gepresenteerd, de gewijzigde IHR er achter de schermen gewoon zal worden doorgedrukt. En juist die regels zijn in een aantal opzichten ronduit schrikbarend.
Zoals ik in het eerste artikel al schreef besloot ik om het (concept) Pandemieverdrag zelf maar eens te bestuderen. Wat klopte er van alle paniekerige berichten hierover? Mijn conclusie in het kort: behalve één geniepige, vlijmscherpe ‘eens getekend – altijd getekend’ angel bevat dat concept ook een artikel waarin letterlijk staat te lezen dat de WHO op grond van dit verdrag geen enkele autoriteit heeft om lidstaten en partijen op wat voor wijze dan ook tijdens een pandemie of andere ‘gezondheidscrisis’ te bevelen bepaalde maatregelen te nemen (of op te heffen).
Inmiddels heb ik ook de 70 pagina’s (97 inclusief inleiding en uitleg) van de voorgestelde wijziging van de IHR bestudeerd. In het eerste artikel wees ik al op het zorgwekkende begin, waarin de Covid ‘pandemie’ letterlijk wordt geprezen als een ‘unieke mogelijkheid’ om maatregelen te nemen voor een ‘meer gelijke, eerlijke en veerkrachtige wereld’. Ook het vervolg van het document ademt her en der het communistische / marxistische streven uit naar een ‘eerlijke verdeling’.
Op papier klinken termen zoals ‘eerlijkheid’ en ‘veerkrachtigheid’ allemaal mooi, maar in de praktijk zien we al decennia dat dit betekent dat de macht en de controle over alle welvaart en hulpbronnen in handen komt van een klein clubje ongekozen bestuurders en miljardairs. Die machtsgreep via organisatie zoals de VN/WHO, de EU en het WEF is vrijwel voltooid. Wat voor rol speelt de voorgestelde gewijzigde Internationale Gezondheidsregeling hierin?
Digitale vaccinatiebewijzen en einde vrijheid van meningsuiting
‘Het Comité’ (afkorting voor het Herzieningscomité betreffende amendementen voor de IHR (2005)’) heeft zo’n 300 amendementen beoordeeld, en staat achter de volgende voorstellen:
* De invoering van digitale gezondheidscertificaten, inclusief bewijs van test en vaccinatie (mogelijk met QR code) (pag.21); (Gevolg: deelname aan sociaal leven wordt deels of geheel uitgesloten als je niet gevaccineerd bent.)
* Berichten van media en politici die tegen de WHO standpunten ingaan worden als ‘misinformatie’ of ‘desinformatie’ bestempeld, vooral als ze tegen vaccinaties zijn. Het wordt een ‘uitdaging’ genoemd om in dit kader de vrijheid van meningsuiting en pers te handhaven (pag.21); (Gevolg: Alle afwijkende meningen en kritische stemmen zullen uiteindelijk offline worden gehaald en mogelijk ook worden vervolgd, zeker tijdens een ‘crisis’.)
* Er komen maatregelen om staten te dwingen om de WHO te gehoorzamen. Het Comité is het er alleen nog niet over eens wat voor maatregelen dat moeten worden, erkennende dat die gevolgen hebben voor de soevereiniteit van de lidstaten (pag.22); (Gevolg: landen en partijen die geheel of gedeeltelijk weigeren de WHO/IHR op te volgen, zullen worden gestraft met bijvoorbeeld sancties.)
* De WHO moet meer macht krijgen door een nieuwe WHO conventie annex pandemie akkoord (het voorlopig afgewezen Pandemie Verdrag), een nieuw uitvoerend comité dat op de implementatie gaat toezien, een inspectie die gaat toezien op het Universal Health concept (UHPR), aanverwant gesteund door een ‘Pandemie Fonds’ van de Wereldbank, het ‘Nagoya Protocol’ (eerlijk delen van toegang tot ‘genetische bronnen’), en high-level ontmoetingen van de Algemene Vergadering van de VN betreffende pandemieën.
Aanbevelingen blijven ‘niet verplicht’
Vanaf pagina 25 volgt een ‘artikel tot artikel’ analyse met daarbij de technische aanbevelingen van het Comité. De belangrijkste punten:
* Het Comité is tegen amendementen die de term ‘niet-bindend’ willen verwijderen, en denkt dat ‘aanbevelingen die niet verplicht zijn’ beter zullen werken; (pag.26)
* Een amendement om ‘publieke gezondheidsrisico’s’ te vervangen door ‘alle risico’s met een potentiële impact op de de publieke gezondheid’ wordt niet zinvol geacht, omdat de ‘all-hazard approach’ (alle-gevaren benadering) al in de 2005-regels werd vastgelegd;
* Quarantaine / isolatie, social distancing, schoolsluitingen en het beperken van mensenrechten en vrijheden zou enkel tijdelijk moeten worden gedaan en alleen zolang nodig; (pag.27) (Beperken van mensenrechten en vrijheden, maar welke dan? Dit kan door staten op schokkende en kwaadaardige wijze worden misbruikt.)
* Handhaven van de bestaande tekst ‘volledig respect voor de waardigheid, mensenrechten en fundamentele vrijheden van personen’ wordt van groot belang geacht; (pag.28). (Dubbelspraak? Zie de vorige alinea.)
* Het idee een rechtstreekse link te leggen tussen gezondheidsmaatregelen en klimaatbeleid wordt in principe gesteund, maar wordt tegelijkertijd betwijfeld vanwege implementatieproblemen; (pag 28 / 29). (Gezien tal van uitspraken van politici en organisaties is het een kwestie van tijd voordat die link inderdaad wordt gelegd. Dan is het hek compleet van de dam, want dan kunnen zogenaamde ‘klimaatcrises’ tot ‘gezondheidscrises’ worden bestempeld.)
* ‘Onzekerheden tijdens een uitbraak (van een virus/pandemie) zou actie kunnen vereisen zonder dat er bewijs is, of als er onvoldoende bewijs is’; (pag.29). (Vet gemaakt, want dit betekent nogal wat! Zo kan namelijk de hele samenleving compleet op slot worden gezet bij enkel de verdenking van een virus-uitbraak / pandemie. GEEN BEWIJS NODIG. Dit geeft de WHO / aangesloten lidstaten het recht om naar willekeur een gezondheidscrisis uit te roepen, zelfs als daar nog geen enkele directe aanleiding voor is.)
* In artikel 4 van de bestaande Gezondheidsregeling staat reeds dat iedere lidstaat eigen gezondheidsregels in overeenstemming met de IHR moet opstellen en afdwingen. Hiervoor zou er echter geen aparte nationale instantie hoeven te worden opgericht. De bestaande nationale gezondheidsinstanties zijn voldoende; (pag.30/31)
* Artikel 5 (kort gezegd de verplichting om de (volks)gezondheid te monitoren en in te grijpen, en de gegevens door te geven aan de WHO) heeft een eigen bijlage (Annex 1, pag.79-82). Meest opvallende is de verwijzing naar ‘een bindend wettelijk instrument’ – het Pandemie Verdrag – dat er zou moeten komen om staten te dwingen hun gezondheidssystemen volgens de WHO/IHR regels aan te passen; (pag. 82)
* De directeur-generaal van de WHO (Tedros, foto) behoudt de macht om een internationale gezondheidscrisis (PHEIC: public health emergency of international concern) uit te roepen. Let wel: die macht heeft deze directeur-generaal dus al sinds 2005. Amendementen om hem ook expliciet de macht te geven een potentiële pandemie (of andere gezondheidscrisis, ook regionaal) uit te roepen, worden onnodig geacht, aangezien die mogelijkheid reeds bestaat (en al eerder werd gebruikt voor bijvoorbeeld Ebola en Zika); (pag.46)
Medewerking met WHO wel of niet verplicht?
* In paragraaf 3 van artikel 13 wordt herhaald dat staten het recht blijven hebben om steun (in wat voor vorm dan ook) van de WHO te vragen. Een amendement om staten te verplichten binnen zeer korte tijd (24 of 48 uur) hun eventuele weigering van aangeboden hulp te rechtvaardigen, wordt afgewezen, omdat dit het vertrouwen van staten in de WHO zou beschadigen. Met andere woorden: WHO hulp / assistentie blijft vrijwillig (pag.50). Hetzelfde geldt voor samenwerking met de WHO tijdens een internationale gezondheidscrisis. Ook die wordt wel verwacht, maar is niet verplicht; (pag.51)
* Het Comité adviseert om te overwegen een amendement om lidstaten te verplichten de WHO toegang te verlenen tot hun grondgebied in het geval van een gezondheidscrisis, om de situatie ter plekke te laten beoordelen, te veranderen in een optie, omdat de soevereiniteit van lidstaten hiermee in het geding komt. Het amendement wordt echter wel gesteund; (pag.51)
* Onduidelijk is het document over een verstrekkend amendement dat – in tegenspraak met de reactie op artikel 13.3 – staten wel degelijk verplicht om door de WHO gecoördineerde (re)acties op een crisis zoveel mogelijk te steunen. Dat gebeurt nu nog op vrijwillige basis; (pag 51-52). (Opnieuw dubbelspraak? Want het moge duidelijk zijn dat met dit amendement, indien aangenomen, de soevereiniteit van landen inderdaad ernstig wordt ondergraven. Stel bijvoorbeeld dat de WHO-directeur een massale vaccinatiecampagne ‘adviseert’?)
In verband met de lengte van dit vervolgartikel zal de rest van de IHR, plus de finale conclusie, in deel 3 worden besproken. Samenvattend kan worden gesteld dat veel taal is gericht op het geruststellen van landen dat maatregelen zoveel mogelijk vrijwillig zijn of blijven, en dat ze hun soevereiniteit niet kwijtraken, maar dat er tegelijkertijd zeer verontrustende en verstrekkende zaken zoals digitale vaccinatiepaspoorten, het actief tot zwijgen brengen van meningen en visies die van de WHO afwijken, en mogelijk verplichte steun aan alle WHO maatregelen in staan.
Xander
Zie ook het vorige deel (waar de andere links onder staan):