—————————————————————————————————————————————
WHO in Pandemie Verdrag macht over lidstaten ontzegd, maar IHR worden uitgebreid met onder meer verplicht gezondheids/vaccinatie paspoort voor reizigers
—————————————————————————————————————————————
(20.15) – Er is al geruime tijd wereldwijd veel te doen om het gewraakte WHO Pandemie Verdrag, dat al door een flink aantal staten en landen is afgewezen vanwege de overdracht van nationale soevereiniteit aan deze ongekozen, op marxistische leest geschoeide VN organisatie. Zelfs het Nederlandse parlement is tegen. Uitstel is echter nog geen afstel, zo leert de ervaring met tal van andere internationale verdragen die er linksom of rechtsom door onbetrouwbare regeringen toch zijn doorgedrukt (denk aan het Verdrag van Lissabon, de facto de Europese Grondwet). Ook de verwaterde tekst van concept Verdrag bevat namelijk een uiterst venijnige ‘eenmaal getekend = altijd getekend’ provisie, waarmee via een achterdeur feitelijk toch de deur wordt opengezet voor de eerste wereldregering.
Aangezien het om zo’n belangrijke overeenkomst gaat, besloot ik om het meest recente concept in zijn geheel te lezen. En inderdaad, de tekst lijkt behoorlijk verwaterd, maar het venijn zit letterlijk in de staart. In artikel 32 staat namelijk dat landen die het Verdrag ooit willen opzeggen (wat pas 2 jaar na ondertekening toegestaan is, waarna het nog 1 jaar duurt voordat de opzegging effectief wordt) daarna toch gebonden blijven aan alle verplichtingen van het verdrag. Met andere woorden: eenmaal getekend = altijd getekend.
De handtekening die het regime Rutte ondanks weerstand van een Kamermeerderheid onder dit verdrag wil(de?) zetten betekent daarom dat alle critici inderdaad gelijk zouden krijgen, en het bestuur over Nederland zonder instemming of zeggenschap van het volk willens en wetens onomkeerbaar zou worden overgeleverd aan een vreemde buitenlandse mogendheid. Kortom: dat er op ongekende wijze hoogverraad zou worden gepleegd.
Verder draait het (concept) Verdrag voornamelijk om het wereldwijd delen van financiën, technologie, kennis en de productie en verspreiding van ‘pandemie-gerelateerde producten’ (met name aan Derde Wereldlanden), waarbij natuurlijk aan mondkapjes en als vaccins gelabelde injecties e.d. moet worden gedacht. De term ‘vrijwillig’ komt slechts 5 keer terug en lijkt met tegenzin te zijn bijgevoegd, omdat de rest van de tekst een behoorlijk verplichtend karakter heeft*. (* Het woord ‘shall’ wordt 164 keer gebruikt, het formele ‘zal / zullen’, vaak gebruikt in verplichtende / dwingende (al dan niet wettelijke) reguleringen).
WHO macht over lidstaten ontzegd
Artikel 24.3 (pagina 25) lijkt eveneens te zijn toegevoegd of gewijzigd als gevolg van de moeizame (op dit moment stukgelopen) onderhandelingen, want hierin wordt de WHO de macht over lidstaten om bijvoorbeeld lockdowns en verplichte vaccinaties in te voeren, ontzegd:
‘Niets in de WHO Pandemie Overeenkomst** zal geïnterpreteerd worden als het verlenen van autoriteit aan het WHO Secretariaat, inclusief de WHO directeur-generaal, om aanwijzingen te geven, te bevelen, te veranderen, of op andere wijze de binnenlandse wetten of het beleid van enige Partij voor te schrijven, of opdracht te geven of op andere wijze enige vereisten op te leggen dat Partijen specifieke acties moeten ondernemen, zoals een verbod op, of het accepteren van reizigers, het opleggen van vaccinatie verplichtingen of therapeutische of diagnostische maatregelen, of het implementeren van lockdowns.’
(** De term ‘Verdrag’ wordt vermeden om het verplichtende karakter ervan te vermijden.)
Bij de volgende p(l)andemie kan dus geen enkele regering beweren dat deze vanwege de WHO ‘geen andere keus heeft’ om directe of indirecte dwangmaatregelen – zoals in de periode 2020-2022 – op te leggen aan te bevolking. De WHO schrijft hier zélf dat het die macht niet heeft, ondanks het feit dat in Artikel 1(l) wordt gesteld dat de WHO bepaalt wanneer een bepaalde dreiging (zoals een virus) een acuut gevaar vormt voor het internationale publiek en een ‘pandemie’ moet worden genoemd.
Dus mocht dit Verdrag er op zeker moment toch nog worden doorgedrukt (wat hoogstwaarschijnlijk in fasen toch wel zal gebeuren), dan is DIT artikel verreweg het belangrijkste om te onthouden, en om naar te verwijzen zodra we opnieuw een totalitair regime zoals dat van Rutte krijgen, dat op antidemocratische wijze uiterst kostbare, schrijnende, zinloze maatschappij ontwrichtende maatregelen aan het volk oplegde (vermoedelijk als voorbereiding op de geplande, nog veel verder gaande restricties en dwangmaatregelen in het kader van de ‘Great Reset’, ‘Agenda 2030’, de ‘Green New Deal’ van de EU en het ‘Klimaatakkoord’).
Nationale stem gaat boven wil van EU
Verwant hieraan is artikel 22, waarin staat dat het stemrecht van ‘regionale economische integratie organisaties’ (zoals de EU) niet boven het nationale stemrecht van de lidstaten van zo’n organisatie gaat. Met andere woorden: Nederland behoudt theoretisch het recht om ook tijdens pandemieën anders te stemmen en dus andere nationale besluiten te nemen dan de Europese Unie. (Wat Brussel daarvan vindt en mogelijk tegen zal ondernemen is een ander verhaal.)
Gezien de tamelijk onthutsende keuze van het in de maak zijnde PVV-VVD-NSC-BBB kabinet voor het voormalige AIVD/NCTV kopstuk Dick Schoof als premier moeten we bij de volgende pandemie echter het ergste vrezen, aangezien dhr. Schoof zich nooit ook maar iets gelegen heeft laten liggen aan de rechten van burgers.
Een minder hete soep
In dit concept zie ik echter weinig concrete bevestigingen van de zorgen van enkele nationale en internationale analisten en commentators die schreven dat het Verdrag letterlijk de mensenrechten buitenspel zet en bijvoorbeeld gedwongen vaccinaties of vrije abortus (tot aan de geboorte) mogelijk maakt. Wellicht dat dit in eerdere concepten naar voren kwam, maar in deze (van 13 maart 2024) is daar niet direct iets over terug te vinden.
Bij de vele ‘shalls’ (zal / zullen) in de artikelen staan regelmatig voorbehouden zoals ‘rekening gehouden met de nationale omstandigheden’, ‘in overeenstemming met de nationale context’. ‘in overeenstemming met de nationale wet’. Hier wordt enkel geïmpliceerd dat landen hun nationale wetten indien nodig zouden moeten aanpassen, maar het wordt nergens openlijk geëist. Het kan zelfs andersom worden uitgelegd (‘ja het staat wel in het Verdrag, maar het is niet in overeenstemming met onze (grond)wet, dus voeren wij het niet uit’).
Kortom: de soep wordt toch wel wat minder heet gegeten dat die door veel alternatieve media en bloggers wordt opgediend. Immers: geen verplichte vaccinaties, geen verplichte lockdowns, geen verplichte restricties voor reizigers. Althans, niet door het WHO Pandemie Verdrag opgelegd. (Dat de situatie mogelijk anders wordt na het aannemen van de gewijzigde International Health Regulations, komt later ter sprake).
Communistische bestuursstructuur
Wel ademt het Verdrag sterk het streven naar een wereldwijd marxistisch / communistisch bestuurssysteem uit, waarbij er talloze malen wordt gewezen dat de rijke(re) landen ervoor moeten zorgen dat de armere landen op alle vlakken – ook financieel – eenzelfde ‘gelijke behandeling’ krijgen. Concreet betekent dit dat een door de WHO uitgeroepen ‘pandemie’ als voorwendsel kan worden gebruikt voor een nog grotere welvaartsoverdracht van noord naar zuid, dus van rijk naar arm (even los van het feit dat noodhulp aan minder bedeelde landen tijdens crisissen natuurlijk buiten kijf hoort te staan).
Naar het voorbeeld van de structuur van de EU (en daarmee Sovjet Unie) wordt er een orgaan opgericht dat de ‘Conferentie der Partijen’ (Conference of the Parties) wordt genoemd. Dit orgaan gaat toezien op de financiering en implementatie van het WHO Pandemie Verdrag, en komt één jaar na het tekenen van het Verdrag voor het eerst bij elkaar.
Deze ‘Conferentie’ is te vergelijken met de Europese Raad van Regeringsleiders, dat de werkelijke besluiten in Europa neemt, en niet de Europese Commissie. Het Secretariaat van WHO, met directeur-generaal Tedros, stelt zich hoofzakelijk op als een ondersteunend bureau.
Tegengaan desinformatie; gevaar Verdrag opzettelijk overtrokken?
In artikel 18.1 wordt gesteld dat iedere partij die het verdrag ondertekent ‘geloofwaardige, op bewijs gebaseerde informatie over pandemieën en hun oorzaken’ moeten publiceren, ‘met als doel het tegengaan en aan de orde stellen van misinformatie of desinformatie…’. Dat is absoluut zorgwekkend, maar ook hier wordt er geen directe invulling gegeven aan WAT dan precies mis- of desinformatie is. Ook dit wordt dus aan de nationale overheden overgelaten.
Mij bekruipt enigszins het gevoel dat het gevaar van het Pandemie Verdrag misschien wel opzettelijk overtrokken wordt, juist om veel mensen de indruk te geven dat we er niet meer onderuit kunnen zodra het straks toch is ondertekend (want dat dit uiteindelijk gaat gebeuren lijkt wel vast te staan). Het levert een toekomstige regering die strenge pandemie-restricties wil opleggen immers veel minder risico op om de verre WHO de schuld te kunnen geven, dan zelf de volle verantwoordelijkheid te nemen. Dan zouden er namelijk veel eerder volksprotesten en -opstanden kunnen uitbreken.
International Health Regulations: soevereiniteit blijft fundamenteel
In het concept Verdrag wordt regelmatig verwezen naar de International Health Regulations (IHR) uit 2005, waar ook een aantal veranderingen in worden aangebracht. Het leek me dus belangrijk om die hervormingen en amendementen (70 pagina’s in getal, 97 inclusief inleiding en uitleg) eveneens door te nemen en te bestuderen. Staan hier dan wél de door velen gevreesde opheffing van de mensenrechten en nationale wetten, en/of verplichte vaccinaties in?
Dit IHR document begint in ieder geval al zorgwekkend, want het gaat duidelijk uit van het (door de feiten en tal van wetenschappelijke onderzoeken ontkrachte) Covid narratief. De ‘pandemie’ wordt zelfs letterlijk geprezen als een ‘unieke mogelijkheid’ om maatregelen te nemen om ‘de wereldwijde publieke gezondheid’ te verbeteren, en een ‘meer gelijke, eerlijke en veerkrachtige wereld te creëren, en een beter voorbereide.’
En het wordt nog enger communistisch met een zin als ‘gedeelde verantwoordelijkheid erkent dat de beste manier om mensen in ieder land veilig te houden is om de mensen in alle landen veilig te houden,’ een ‘waarde’ die geworteld zou zijn in ‘rechtvaardigheid en gelijkheid’.
Dit wekt de indruk dat pandemie-maatregelen in één land automatisch door alle andere landen zouden moeten worden opgevolgd, en doet tevens terugdenken aan de even glasharde als schandalige ‘je doet het voor de ander’ leugenpropaganda van de overheid tijdens de corona p(l)andemie, wat naar mijn mening op zichzelf al voldoende reden zou moeten zijn om alle verantwoordelijke politici en experts uit die tijd te verbieden ooit nog een publieke functie uit te oefenen.
Ondanks de sterke aandrang tot meer samenwerking en gedeelde verantwoordelijkheid blijft de soevereiniteit van alle lidstaten ‘fundamenteel’ voor de IHR (pag. 19). Maar goed, dat is maar één zin – wat staat er in het vervolg van dit document, dat deze stelling wellicht teniet doet?
IHR uitgebreid met verplicht gezondheids/vaccinatie paspoort
In verband met de lengte van dit artikel en hoeveelheid van informatie behandel ik de voorgestelde IHR wijzigingen in een volgend artikel. Vooralsnog is mijn voorlopige conclusie dat het echte gevaar niet zozeer van het afgezwakte Pandemie Verdrag komt (alhoewel het in wat voor vorm dan ook beslist nooit getekend zou moeten worden), maar veeleer van de bijgestelde Internationale Gezondheidsregeling.
Daar staat namelijk onder meer in dat iedere reiziger een digitaal gezondheidspaspoort met bewijs van negatieve testen en vaccinaties zal moeten gaan tonen (met uitzondering van asielzoekers en migranten). Dit amendement doet artikel 35, waarin staat dat er in principe geen verplichte gezondheidsdocumenten voor reizigers mogen komen, teniet.
Wordt vervolgd.
Xander
Zie ook o.a.: